علت بیماری پاژه استخوان و درمان آن

بیماری پاژه استخوان، دومین نوع شایع بیماری استخوان پس از پوکی استخوان است. این یک اختلال در فرآیند بازسازی استخوان است که در آن بدن، استخوان قدیمی را جذب کرده و استخوان جدید غیرطبیعی را تشکیل می‌دهد.
پاژه استخوان
مقالات فیزیوتراپی

این مقاله را با دیگران به اشتراک بگذارید

علائم بیماری پاژه استخوان و درمان آن

بیماری پاژه استخوان، یک بیماری مزمن اسکلت است. در استخوان سالم، فرآیندی به نام بازسازی، تکه‌های قدیمی استخوان را جدا می‌کند و استخوان جدید و تازه جایگزین آن می‌کند. بیماری پاژه باعث می‌شود که این فرآیند از تعادل خارج شود و در نتیجه استخوان جدید شکل گرفته دارای شکل غیرعادی، ضعیف و شکننده است. بیماری پاژه اغلب افراد مسن را تحت تأثیر قرار می‌دهد و تقریباً در 2 تا 3 درصد از جمعیت بالای 55 سال رخ می‌دهد.

بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری پاژه، هیچ علامتی ندارند و تا زمانی که به دلایل دیگری عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام نشود، از ابتلا به این بیماری آگاه نیستند. هنگامی که درد استخوان و سایر علائم وجود دارد، می‌توانند به خود بیماری یا عوارض ناشی از بیماری مانند آرتریت، تغییر شکل استخوان و شکستگی مرتبط باشند. در بیشتر موارد، درمان بیماری پاژه شامل مصرف داروهایی برای کمک به کند کردن یا توقف پیشرفت بیماری است. برای بیمارانی که دارای عوارض هستند، ممکن است نیاز به جراحی باشد تا استخوان‌های تغییر شکل یافته مجدداً تنظیم شود یا به بهبود شکستگی‌ها کمک کند.

بازسازی استخوان

در استخوان طبیعی، فرآیندی به نام بازسازی، هر روز انجام می‌شود. استخوان جذب می‌شود و سپس در پاسخ به تنش‌های طبیعی روی اسکلت اصلاح می‌شود. به طور خاص:

  • سلول‌های استخوان به نام “استئوکلاست ها” استخوان را جذب می‌کنند.
  • سلول‌های استخوانی به نام “استئوبلاست” استخوان جدید می‌سازند.

در بیماری پاژه، استئوکلاست ها بیشتر از استئوبلاست ها فعال هستند. این به این معنی است که جذب استخوان بیشتر از حد طبیعی است. استئوبلاست ها سعی می‌کنند با ساختن استخوان جدید، خود را حفظ کنند، اما بیش از حد واکنش نشان می‌دهند و استخوان اضافی را می‌سازند که به طور غیرطبیعی بزرگ، تغییر شکل یافته و به طور تصادفی روی هم قرار می‌گیرد. استخوان معمولی ساختار محکمی دارد که همپوشانی دارند، مانند یک دیوار آجری خوش‌ساخت. استخوان مبتلا به بیماری پاژه دارای الگوی موزاییکی نامنظم است، گویی آجرها در جای خود ریخته شده‌اند. نتیجه نهایی، استخوان‌هایی است که بزرگ و متراکم، اما ضعیف و شکننده هستند. استخوان مستعد شکستگی، خم شدن و تغییر شکل است.

علت ایجاد بیماری پاژه استخوان

علت بیماری پاژه مشخص نیست، اما پزشکان تعدادی از عوامل خطر را شناسایی کرده‌اند که احتمال ابتلای فرد به این بیماری را افزایش می‌دهد. این شامل:

  • ژنتیک: بیماری پاژه در خانواده‌ها ایجاد می‌شود. در 25 تا 40 درصد موارد، یکی دیگر از بستگان نیز به این بیماری مبتلا خواهد شد.
  • سن: بیماری پاژه به ندرت در افراد زیر 40 سال رخ می‌دهد. با افزایش سن افراد، شایع‌تر است.
  • فاکتورهای محیطی: برخی از مطالعات نشان می‌دهد که قرار گرفتن در معرض محیطی خاص، ممکن است در ایجاد بیماری پاژه نقش داشته باشد. با این حال، این به طور قطعی ثابت نشده است.

در حالی که هیچ راه شناخته شده‌ای برای جلوگیری از بروز بیماری پاژه وجود ندارد، خوردن یک رژیم غذایی سالم با کلسیم و ویتامین D کافی و ورزش منظم، اجزای مهمی در حفظ سلامت اسکلتی و تحرک مفاصل هستند.

علائم بیماری پاژه استخوان

بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پاژه استخوان، هیچ علامتی ندارند. این بیماری اغلب زمانی کشف می‌شود که عکس‌برداری با اشعه ایکس به دلیل دیگری انجام می‌شود یا زمانی که آزمایش خون معمول نشان‌دهنده افزایش سطح آلکالین فسفاتاز سرم خون باشد. علائم بیماری پاژه استخوان شامل:

بیشتر بدانید:  آسیب های عضله تراپزیوس و راهکارهای درمان

درد

در بیمارانی که علائم دارند، درد استخوان، شایع‌ترین شکایت بیماران از این بیماری است. این درد می‌تواند مربوط به بیماری پاژه فعال یا عوارض آن باشد که عبارت‌اند از:

  • شکستگی‌های ناشی از شکننده شدن استخوان.
  • تغییر شکل استخوان، از جمله خم شدن استخوان آسیب‌دیده.
  • آرتریت پیشرفته در مفاصل نزدیک استخوان آسیب‌دیده.
  • فشردگی بر روی اعصاب مجاور از استخوان‌های بزرگ‌شده که منجر به از دست دادن حس یا حرکت می‌شود.

سایر علائم

علائم همچنین می‌تواند از اثر بیماری بر سطح کلسیم در جریان خون ایجاد شود. هنگامی که بیماری پاژه در چندین استخوان فعال است، استئوکلاست های بیش‌فعال ممکن است کلسیم کافی را از استخوان آزاد کنند، زیرا آن را تجزیه می‌کنند و باعث افزایش سطح کلسیم در خون می‌شوند. این عارضه نادر می‌تواند به تعدادی از علائم منجر شود، از جمله:

  • خستگی
  • ضعف
  • از دست دادن اشتها
  • درد شکم
  • یبوست

به ندرت، بیماری پاژه می‌تواند به نوعی سرطان استخوان به نام سارکوم پاژه پیشرفت کند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، علائم ممکن است شامل درد شدید و بی‌امان در ناحیه تحت تأثیر بیماری پاژه باشد. سارکوم پاژه تنها در حدود 1 درصد از بیماران مبتلا به بیماری پاژه رخ می‌دهد. این بیماران معمولاً بالای 70 سال سن دارند. این نوع تومور بدخیم استخوان، بسیار تهاجمی است و علائم غیر قابل ‌تحملی دارد. هیچ یک از درمان‌های پزشکی برای بیماری پاژه برای کاهش خطر ابتلا به سارکوم پاژه شناخته نشده است.

عوارض احتمالی بیماری پاژه

با گذشت زمان، بیماری پاژه می‌تواند به تعدادی از علائم یا عوارض دیگر منجر شود که می‌توانند جدی‌تر باشند:

  • انبساط استخوان: استخوانی که تحت تأثیر بیماری پاژه قرار گرفته است، منبسط شده و ممکن است تغییر شکل دهد. استخوان‌های بلند ممکن است خمیده شوند، به عنوان مثال، یک پا ممکن است کوتاه‌تر از دیگری باشد.
  • شکستگی: استخوان مبتلا به بیماری پاژه ضعیف‌تر از حد معمول است، بنابراین احتمال شکستگی آن بیشتر از استخوان سالم است. همچنین ممکن است بیشتر از حد طبیعی طول بکشد تا استخوان پس از شکستگی بهبود یابد.
  • فشرده‌سازی عصب: زمانی که استخوان‌ها منبسط می‌شوند، گاهی اوقات می‌توانند اعصاب مجاور را فشار دهند. این به احتمال زیاد در ستون فقرات است که می‌تواند منجر به ضعف و گزگز در پاها شود.
  • ناشنوایی: اگر استخوان‌های سر تحت تأثیر بیماری پاژه باشد، می‌تواند منجر به از دست دادن شنوایی شود – به عنوان مثال اگر استخوان‌های اطراف گوش ضخیم‌تر شوند.
  • استئوآرتریت: رشد غیرطبیعی استخوان می‌تواند به مفاصل فشار بیشتری وارد کند و به غضروفی که انتهای استخوان‌ها را می‌پوشاند، آسیب برساند. این می‌تواند منجر به آرتروز در مفصل شود. علائم آرتروز شامل درد (به خصوص زمانی که مفصل جابجا می‌شود)، سفتی و گاهی تورم است.
  • تومورها: به ندرت تومور سرطانی می‌تواند در استخوان مبتلا به بیماری پاژه ایجاد شود. تخمین زده می‌شود که این اتفاق در کمتر از 1 مورد از 500 مورد رخ می‌دهد. اولین علائم این امر افزایش درد و تورم در اطراف تومور است.

تشخیص بیماری پاژه استخوان

در بسیاری از موارد، بیماری پاژه به طور اتفاقی، زمانی که عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام می‌شود یا به دلایل دیگری انجام می‌شود، کشف می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد، پزشک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و تعدادی آزمایش را برای تأیید تشخیص تجویز می‌کند.

بیشتر بدانید:  تمریناتی که برای آرتریت پسوریاتیک مفید است

تست‌های تشخیصی

  • اشعه ایکس تصاویری از ساختارهای متراکم مانند استخوان ارائه می‌دهد. بیماری پاژه را معمولاً می‌توان با نگاه کردن به اشعه ایکس تشخیص داد. استخوانی که تحت تأثیر پاژه قرار می‌گیرد، معمولاً بزرگ‌تر و متراکم‌تر از استخوان معمولی به نظر می‌رسد. همچنین ممکن است شکل تغییر شکلی داشته باشد. در مراحل اولیه بیماری پاژه، زمانی که جذب بیش از حد استخوان اتفاق می‌افتد، ممکن است به نظر برسد که سوراخی در استخوان وجود دارد. بعداً در روند بیماری، این ناحیه تیره‌تر می‌تواند شکل “V” را به خود بگیرد و استخوان متراکم‌تر و ضخیم‌تری در پشت آن قرار گیرد.
  • تست‌های آزمایشگاهی. یک آزمایش خون به نام آلکالین فسفاتاز سرم نیز ممکن است برای کمک به تأیید تشخیص استفاده شود. در بیماران مبتلا به بیماری پاژه، سطح آلکالین فسفاتاز معمولاً کاملاً افزایش می‌یابد که بازتابی از نرخ بالای چرخش استخوان است. بیماری پاژه را می‌توان با آزمایش‌های ادراری نیز تشخیص داد که چرخش سریع استخوان را نشان می‌دهد.
  • اسکن استخوان ممکن است برای کمک به تعیین اینکه کدام استخوان تحت تأثیر قرار گرفته است، استفاده شود. در طی این آزمایش، مقدار بسیار کمی رنگ رادیواکتیو به داخل ورید تزریق می‌شود. سپس از یک دوربین ویژه برای تشخیص نواحی از اسکلت با افزایش جذب مواد رادیواکتیو استفاده می‌شود. این نقاط داغ، مناطقی را نشان می‌دهد که در آن جابجایی استخوان بیشتر از حد طبیعی است. بیماری پاژه تقریباً همیشه در اسکن استخوان، گرم به نظر می‌رسد، به جز زمانی که این بیماری برای مدت طولانی وجود داشته باشد و سوخته شده باشد.
  • بیوپسی گاهی برای تأیید تشخیص بیماری پاژه یا رد سایر شرایط ضروری است. در بیوپسی، نمونه کوچکی از استخوان آسیب‌دیده برداشته شده و زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود. این روش را می‌توان تحت بی‌حسی موضعی با سوزن یا به صورت یک عمل کوچک باز انجام داد.

درمان بیماری پاژه استخوان

اگر بیماری پاژه به طور تصادفی کشف شود و هیچ علامتی نداشته باشید، ممکن است نیازی به شروع فوری درمان نداشته باشید. پزشک شما ممکن است به شما پیشنهاد کند که منتظر بمانید تا ببینید آیا علائمی دارید یا خیر. اما گاهی اوقات پزشکان ترجیح می‌دهند درمان را فوراً شروع کنند تا خطر مشکلات بعدی را کاهش دهند. اگر بیماری پاژه بخشی از بدن را که احتمال بروز عوارض در آن بیشتر است، مانند جمجمه، تحت تأثیر قرار دهد، احتمال اینکه بلافاصله درمان را شروع کنید، بیشتر است.

دارودرمانی

بیماری پاژه اغلب با گروهی از داروها به نام بیس فسفونات ها درمان می‌شود. این‌ها عمدتاً روی سلول‌هایی عمل می‌کنند که استخوان‌های قدیمی را تجزیه می‌کنند تا روند نوسازی استخوان را تنظیم کنند. آن‌ها اغلب به کاهش هر گونه درد استخوانی ناشی از بیماری پاژه کمک می‌کنند، اگرچه ممکن است چند هفته طول بکشد تا علائم بهبود یابد. داروهایی که معمولاً پزشک برای فرد مبتلا به پاژه تجویز می‌کند شامل:

انفوزیون بیس فسفونات ها

تزریق این دارو در بیمارستان انجام می‌شود و هر یک معمولاً 15 تا 30 دقیقه طول می‌کشد. مزیت تزریق این است که تمام دارو جذب بدن می‌شود. با این حال، این عارضه را می‌توان با قرص‌ها نیز درمان کرد که ممکن است برای شما راحت‌تر باشد. اگر قرص بیس فسفونات مصرف می‌کنید:

  • آن‌ها را تقریباً در ساعت معینی هر روز با معده خالی مصرف کنید.
  • حداقل تا 30 دقیقه پس از مصرف قرص از خوردن غذا خودداری کنید، در غیر این صورت دارو جذب جریان خون نمی‌شود.
  • از مصرف آن‌ها در طی دو ساعت در دو طرف مکمل کلسیم خودداری کنید، زیرا کلسیم می‌تواند میزان جذب بیس فسفونات در بدن را کاهش دهد.
بیشتر بدانید:  درمان خارپاشنه

بعید است بیس فسفونات ها در دوزهای مورد استفاده برای بیماری پاژه عوارض جانبی جدی ایجاد کنند. شایع‌ترین عارضه جانبی تزریق پامیدرونات و زولدرونات، علائمی شبیه آنفولانزا است که یک یا دو روز طول می‌کشد. شایع‌ترین عارضه جانبی مصرف قرص‌های ریزدرونات، تیلودرونات و اتیدرونات، ناراحتی خفیف معده است. فواید درمان بیس فسفونات اغلب حداقل یک سال و گاهی بسیار بیشتر طول می‌کشد؛ اما اگر علائم شما عود کرد، ممکن است به دوره‌های درمانی بیشتری با بیس فسفونات ها نیاز داشته باشید.

داروی کلسی تونین

اگر به دلیل عوارض جانبی نمی‌توانید بیس فسفونات ها را مصرف کنید، ممکن است پزشک به جای آن تزریق روزانه، دارویی به نام کلسی تونین را پیشنهاد کند. ممکن است بتوانید خودتان این تزریق‌ها را در بافت زیر پوست انجام دهید – یک متخصص به شما نشان می‌دهد که چگونه این کار را انجام دهید. اگر درد ناشی از آسیب مفاصل یا فشار روی اعصاب دارید، ممکن است به مسکن‌هایی مانند پاراستامول یا داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن نیز نیاز داشته باشید.

درمان‌های فیزیکی

مراجعه به فیزیوتراپیست ممکن است مفید باشد. برای مثال، اگر به دلیل خم شدن استخوان‌های ران و ساق پا، یک پا کوتاه‌تر از پای دیگر به نظر می‌رسد، در این صورت وجود کفی در کفش می‌تواند احساس فشردگی را کاهش دهد. فیزیوتراپیست ها همچنین می‌توانند در مورد ورزش‌های تقویت‌کننده عضله که ممکن است مفید باشند، توصیه کنند. در صورت نیاز، یک کار درمانگر می‌تواند در مورد وسایل کمکی راه رفتن و کمک‌هایی برای کمک به سایر جنبه‌های زندگی روزمره که ممکن است با آن مشکل داشته باشید، توصیه کند.

عمل جراحی

جراحی معمولاً برای بیماری پاژه موردنیاز نیست، اما گاهی اوقات می‌تواند برای سایر مشکلات مرتبط با بیماری پاژه مفید باشد – به عنوان مثال:

  • اگر استخوان بشکند، بسته به نوع شکستگی و میزان بد بودن آن، ممکن است نیاز به عمل جراحی برای رفع آن داشته باشید.
  • اگر استئوآرتریت در مفصل به دنبال بیماری پاژه ایجاد شود، در صورت عدم کمک به درمان‌های دیگر، گاهی اوقات ممکن است جراحی تعویض مفصل موردنیاز باشد.
  • اگر یک استخوان در پشت بزرگ شده است و به اعصاب ستون فقرات فشار می‌آورد، ممکن است برای اصلاح این مورد، نیاز به جراحی پشت باشد.
  • اگر استخوان بزرگ‌شده، شروع به فشردگی اعصاب، به ویژه در ستون فقرات یا جمجمه کند، ممکن است جراحی نیز موردنیاز باشد.

کلینیک مجهز و تخصصی فیزیوتراپی ایرانیان

به طور کلی، مجموعه سلامت ایرانیان شامل کلینیک فیزیوتراپی ایرانیان، باشگاه بدنسازی ایرانیان و استخر آب درمانی ایرانیان تمام تلاش خود را برای بهبود بیماران به کار گرفته است. این مجموعه به طور مستقیم تحت نظارت دکتر مهدی صدیقی متخصص طب فیزیوتراپی و توانبخشی اداره می گردد. برای آشنایی بیشتر با مجموعه سلامت ایرانیان و خدمات ارائه شده توسط این مجموعه می توانید به صفحه اینستاگرام فیزیوتراپی ایرانیان مراجعه نمایید.

با ما در اینستاگرام همراه باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست