درمان شکستگی مچ پا یا شکستگی پایلون

شکستگی‌های پایلون، شکستگی‌های نادر اما شدید استخوانی هستند که در پایین استخوان ساق پا نزدیک مچ پا اتفاق می‌افتند. آنها معمولاً در اثر حوادث پرتأثیر مانند تصادفات وسیله نقلیه ایجاد می شوند. درمان ها معمولاً به قبل و بعد از جراحی طبقه بندی می شوند.
شکستگی پایلون مچ پا
مقالات فیزیوتراپی

این مقاله را با دیگران به اشتراک بگذارید

شکستگی پایلون مچ پا؛ درمان شکستگی مچ پا

شکستگی پایلون، شکستگی استخوان نسبتاً نادری است که در انتهای استخوان درشت‌نی (بزرگ‌تر از دو استخوان ساق پا یا استخوان ساق پا) در نزدیکی مچ پا رخ می‌دهد. در بسیاری از موارد شکستگی پایلون، استخوان دیگر در ساق پای شما، استخوان نازک‌نی نیز شکسته می‌شود. شکستگی پایلون معمولاً در نتیجه یک رویداد شدید مانند برخورد اتومبیل یا سقوط از ارتفاع رخ می‌دهد. شکستگی مچ پا اغلب آسیب‌های شدیدی است که می‌تواند به طور دائمی مفصل مچ پا را تحت تأثیر قرار دهد. در بسیاری از شکستگی‌های پایلون، استخوان ممکن است به دلیل ضربه پر انرژی که باعث آسیب شده است، خرد یا به چند قطعه تقسیم شود. در بیشتر موارد، برای بازگرداندن استخوان آسیب‌دیده به موقعیت طبیعی خود، به جراحی نیاز است. به دلیل انرژی موردنیاز برای ایجاد شکستگی پایلون، بیماران ممکن است آسیب‌های دیگری نیز داشته باشند که نیاز به درمان دارند.

انواع شکستگی پایلون

انواع مختلفی از شکستگی پایلون بسته به الگوی شکستگی وجود دارد و سیستم‌های طبقه‌بندی زیادی برای توصیف آن‌ها وجود دارد. تحت سیستم طبقه‌بندی، درمانگر شکستگی‌های پایلون را به عنوان انواع زیر، دسته‌بندی می‌کنند:

  • نوع یک: شکستگی پایلون نوع یک، یک شکستگی مفصلی (شکستگی استخوان در داخل یا اطراف مفصل) با حداقل یا بدون جابجایی استخوان است (استخوان‌های شکسته هنوز هم‌تراز هستند).
  • نوع دو: شکستگی پایلون نوع دو، زمانی اتفاق می‌افتد که قسمت انتهایی استخوان درشت‌نی (معروف به سطح مفصلی استخوان) جابجا شده باشد (تراز نباشد)، اما تکه‌های کوچکی وجود داشته باشد یا هیچ تکه‌ای وجود نداشته باشد. شکستگی خردشده زمانی است که استخوان به بیش از دو قطعه می‌شکند.
  • نوع سه: شکستگی پایلون نوع سه، زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان به بیش از دو قطعه شکسته شود (خرد کردن) و انتهای استخوان‌های شکسته به همدیگر فرو رفته باشد (شکستگی ضربه‌ای). تقریباً ۲۵ تا ۷۱ درصد شکستگی‌های پایلون، شکستگی‌های نوع سه هستند.

همچنین انواع شکستگی وجود دارد که می‌تواند برای هر شکستگی استخوان اعمال شود. پزشک شما ممکن است از یک یا چند مورد از عبارت‌های زیر برای توصیف شکستگی پایلون استفاده کند:

  • شکستگی بسته یا باز: اگر شکستگی، پوست اطراف را باز نکند، شکستگی بسته نامیده می‌شود. اگر استخوان شکسته از طریق پوست سوراخ شود، شکستگی باز نامیده می‌شود. تقریباً ۲۰ درصد شکستگی‌های پایلون، شکستگی باز است.
  • شکستگی کامل: شکستگی کامل زمانی اتفاق می‌افتد که استخوان به دو تکه شود.
  • شکستگی‌های جابجا شده: شکستگی جابجا شده به این معنی است که استخوان‌های شکسته مانند حالت عادی در یک راستا قرار نمی‌گیرند.
  • شکستگی خرد شده: شکستگی خرد شده به این معنی است که استخوان به بیش از دو قطعه می‌شکند.
  • شکستگی نهفته: شکستگی نهفته زمانی اتفاق می‌افتد که انتهای استخوان شکسته به همدیگر رانده شود.
  • شکستگی مارپیچی: شکستگی‌های مارپیچی زمانی اتفاق می‌افتد که شکستگی به‌صورت مارپیچی در اطراف استخوان می‌چرخد.

شکستگی پایلون چقدر جدی است؟

درمان شکستگی‌های پایلون می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، زیرا مفصل مچ پا را درگیر می‌کند و معمولاً به بافت‌های نرم اطراف مانند ماهیچه، پوست و رباط‌ها آسیب وارد می‌شود. تقریباً ۲۰ درصد از شکستگی‌های پایلون، شکستگی‌های باز هستند، به این معنی که استخوان شکسته از طریق پوست سوراخ شده است. شکستگی‌های باز می‌تواند منجر به عفونت شود که می‌تواند خطرناک باشد. شکستگی‌های پایلون اغلب آسیب‌های شدیدی هستند که می‌توانند باعث مشکلات طولانی‌مدت مانند آرتریت در مفصل مچ پا شوند.

بیشتر بدانید:  علت پا درد کودکان|درمان های خانگی 2022

چه چیزی باعث شکستگی پایلون می‌شود؟

اکثر شکستگی‌های پایلون زمانی اتفاق می‌افتند که تالوس (استخوان تحمل‌کننده وزن در مچ پا) با چنان نیرویی به استخوان (استخوان‌های) ساق پا (درشت‌نی و نازک‌نی) وارد می‌شود که استخوان (استخوان‌های) پای شما در مفصل مچ پا می‌شکند. چند موقعیت یا شرایط وجود دارد که می‌تواند باعث شکستگی پایلون شود، از جمله:

  • حوادث پربرخورد: اکثر شکستگی‌های پایلون ناشی از حوادث پربرخورد مانند تصادف رانندگی، سقوط از ارتفاع قابل‌توجه و تصادفات اسکی است.
  • بیماری‌های ضعیف کننده استخوان: بیماری‌های ضعیف کننده استخوان مانند پوکی استخوان می‌توانند باعث شکستگی پایلون شوند. اگر فردی پوکی استخوان داشته باشد، ممکن است در اثر یک اتفاق کم ضربه مانند زمین خوردن جزئی دچار شکستگی پایلون شود. این نوع شکستگی‌های پایلون نادر است.

تشخیص شکستگی پایلون چگونه است؟

بیمارانی که شکستگی‌های شدید دارند، به دلیل شدت علائم، تقریباً همیشه برای درمان اولیه به یک مرکز مراقبت‌های فوری یا اورژانس مراجعه می‌کنند. این بیماران همچنین ممکن است صدمات اضافی به سر، قفسه سینه، شکم یا پاها داشته باشند. اگر جراحات آن‌ها باعث از دست دادن خون قابل‌توجهی شود، می‌تواند منجر به شوک شود – یک وضعیت تهدیدکننده زندگی که می‌تواند منجر به نارسایی اندام شود.

معاینه جسمی

پس از بحث در مورد علائم و سابقه پزشکی شما، پزشک معاینه دقیقی را انجام خواهد داد:

  • ساق پا و مچ پای شما را بررسی می‌کند. به دنبال بریدگی‌های ناشی از آسیب است تا به آرامی روی نواحی مختلف فشار دهید تا ببینید آیا درد دارد یا خیر.
  • پزشک بررسی می‌کند که آیا می‌توانید انگشتان پا را حرکت دهید و چیزهایی را در سراسر پای خود احساس کنید. در برخی موارد، ممکن است هم‌زمان با شکستن استخوان، اعصاب آسیب ببینند.
  • نبض شما در نقاط کلیدی پا بررسی می‌شود تا مطمئن شود که خون‌رسانی به ‌خوبی به پا و مچ پا انجام می‌شود.
  • ورم پا و مچ پا را بررسی کنید. میزان تورم تعیین می‌کند که آیا و چه زمانی می‌توان جراحی را انجام داد.
  • با معاینه جاهای دیگر بدن مشخص می‌شود که آیا آسیب دیگری دیده‌اید یا خیر. اگر در سایر قسمت‌های بدن خود درد دارید، مهم است که به پزشک خود اطلاع دهید.

تست‌های تصویربرداری

اطلاعات حاصل از مطالعات تصویربرداری به پزشک شما کمک می‌کند تا تصمیم بگیرد که آیا جراحی لازم است یا خیر و برای برنامه‌ریزی جراحی مهم است.

  • اشعه ایکس. اشعه ایکس تصاویری از ساختارهای متراکم مانند استخوان ارائه می‌دهد. اشعه ایکس از ساق، مچ پا و پا معمولاً برای ارزیابی شکستگی پایلون انجام می‌شود. اشعه ایکس می‌تواند نشان دهد که آیا آسیبی به استخوان‌های شما وارد شده است یا مفاصل مچ پا در جای خود قرار ندارند.
  • توموگرافی کامپیوتری (CT) اسکن. سی‌تی‌اسکن می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد شدت شکستگی با کمک به پزشک شما در دیدن خطوط شکستگی به وضوح ارائه دهد. سی‌تی‌اسکن همچنین به پزشک کمک می‌کند تا درمان شما را برنامه‌ریزی کند. پزشک شما ممکن است فوراً سی‌تی‌اسکن را درخواست کند، یا ممکن است تا پایان درمان صبر کند.

کدام درمان‌ها بر بهبود شکستگی مچ پا مؤثر است؟

بسیاری از شکستگی‌های پایلون نیاز به جراحی دارند، اما به ندرت، برخی از شکستگی‌های پایدار را می‌توان بدون جراحی درمان کرد. اینکه آیا پزشک شما جراحی را توصیه می‌کند یا نه اغلب به این بستگی دارد که قطعات شکسته شده استخوان چقدر ناهموار هستند.

بیشتر بدانید:  چگونه وضعیت بدنی نامناسب منجر به گردن درد می شود؟

درمان غیر جراحی

درمان غیر جراحی ممکن است برای شکستگی‌های پایداری که در آن قطعات استخوان جابجا نشده‌اند یا به مقدار کم جابجا شده‌اند، توصیه شود. همچنین ممکن است برای بیمارانی که قادر به راه رفتن نیستند یا بیمارانی با مشکلات پزشکی بسیار جدی که ممکن است قادر به تحمل جراحی نباشند، توصیه شود. درمان غیر جراحی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آتل و گچ گیری. در بیشتر موارد، پزشک ابتدا از یک آتل برای نگه داشتن مچ پا در جای خود استفاده می‌کند. هنگامی که تورم کاهش یافت، او آتل را با یک گچ پا، جایگزین می‌کند. برای ارائه پشتیبانی مؤثر، گچ شما باید به درستی بر روی مچ پا قرار گیرد. به همین دلیل، با کاهش تورم مچ پا، ممکن است به تعویض گچ‌های مکرر نیاز داشته باشید.
  • نظارت پزشکی. پزشک شما به دقت، روند بهبودی شکستگی شما را زیر نظر خواهد داشت. در طول این مدت، برای اطمینان از پایدار ماندن مچ پای خود، باید مرتباً برای پیگیری مراجعه کنید.
  • بهبود. به احتمال زیاد تا ۱۲ هفته پس از آسیب نخواهید توانست وزن را روی مچ پای خود تحمل کنید. در این مدت، ممکن است پزشک استفاده از عصا یا واکر را به شما توصیه کند. پس از ۶ هفته، پزشک ممکن است گچ شما را با یک بریس متحرک جایگزین کند. در حالی که مچ پای شما به بهبودی ادامه می‌دهد، این محافظت را ارائه می‌دهد.

درمان جراحی

معمولاً برای شکستگی‌های ناپایدار که در آن استخوان‌ها در جای خود قرار ندارند، جراحی توصیه می‌شود. اگر تورم یا تاول قابل‌توجهی دارید، پزشک جراحی شما را تا کاهش تورم به تعویق می‌اندازد. انجام جراحی خیلی زود، خطر عفونت یا مشکلات حاصل از برش ناشی از جراحی را افزایش می‌دهد. بسته به مدت زمانی که طول می‌کشد تا تورم کاهش یابد، ممکن است جراحی شما تا ۲ هفته یا بیشتر به تعویق بیفتد. پزشک ممکن است مچ پای شما را تا زمان جراحی در یک آتل قرار دهد یا توصیه کند که در زمان انتظار برای جراحی دوم، یک جراحی کوچک‌تر اولیه برای محافظت از مچ پا انجام دهید. مراحل جراحی اغلب شامل:

  • کاهش شکستگی باز و تثبیت داخلی: در طی این عمل، قطعات استخوانی جابجا شده ابتدا در حالت طبیعی خود قرار می‌گیرند (کاهش داده می‌شوند) و سپس با پیچ‌ها و صفحات فلزی متصل به سطح بیرونی استخوان، در کنار هم نگه داشته می‌شوند.
  • تثبیت خارجی: پزشک شما ممکن است از یک فیکساتور خارجی استفاده کند تا شکستگی پایلون شما را در جای خود نگه دارد و مچ پای شما را تا زمانی که جراحی دوم انجام شود، تثبیت کند. در این عمل، پزشک برش‌های کوچکی روی پوست ایجاد می‌کند و پین‌های فلزی را از طریق استخوان‌ها وارد می‌کند. سنجاق‌ها از پوست بیرون می‌آیند و به نوارهای فیبر کربنی در خارج از پوست متصل می‌شوند. فیکساتور خارجی به عنوان یک قاب عمل می‌کند تا به نگه داشتن مچ پا در یک موقعیت خوب تا زمان انجام جراحی دوم کمک کند. فیکساتور خارجی همچنین به بازیابی طول مناسب اندام کمک می‌کند و ثبات را فراهم می‌کند. هنگامی که تورم و تاول‌ها از بین رفتند، پزشک جراحی دوم را انجام خواهد داد.

فیکساتور خارجی

قطعات استخوان جابجا شده به حالت طبیعی خود تغییر مکان می‌دهند (کاهش می‌دهند) و با صفحات و پیچ‌های فلزی در جای خود نگه داشته می‌شوند. فیکساتور خارجی معمولاً پس از قرار دادن صفحات و پیچ‌ها برداشته می‌شود. اگر نازک‌نی شما نیز شکسته باشد، پزشک ممکن است ابتدا جراحی را برای رفع شکستگی فیبولار انجام دهد و مچ پای شما را به جای خود بازگرداند و سپس از یک فیکساتور خارجی برای نگه داشتن شکستگی پایلون در جای خود استفاده کند.

بیشتر بدانید:  انگشت چمنی و تأثیر فیزیوتراپی بر درمان آن

هنگامی که تورم و تاول‌ها از بین رفت، پزشک می‌تواند استخوان درشت‌نی را با صفحات و پیچ‌های فلزی تعمیر کند. اگر پوست و استخوان شما به شدت آسیب‌دیده باشد، ایجاد برش‌های بزرگ برای قرار دادن صفحات و پیچ‌ها ممکن است باعث آسیب بیشتر پوست شما شود. این می‌تواند منجر به عفونت شود. در این حالت ممکن است شکستگی شما فقط با فیکساتور خارجی یا با فیکساتور خارجی و چند پیچ، ​​درمان شود.

بهبودی بعد از جراحی

بعد از جراحی کمی درد احساس خواهید کرد. این یک بخش طبیعی از روند درمان است. پزشک و پرستاران شما برای کاهش درد شما همکاری خواهند کرد که می‌تواند به شما کمک کند تا پس از جراحی سریع‌تر بهبود پیدا کنید. داروها اغلب برای تسکین درد کوتاه‌مدت پس از جراحی تجویز می‌شوند. بسیاری از انواع داروها برای کمک به مدیریت درد در دسترس هستند، از جمله داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) و بی‌حس‌کننده های موضعی. پزشک شما ممکن است از ترکیبی از این داروها برای بهبود تسکین درد استفاده کند.

توجه داشته باشید که اگرچه اپیوئیدها به تسکین درد بعد از جراحی کمک می‌کنند، اما یک نوع ماده مخدر هستند و می‌توانند اعتیادآور باشند؛ بنابراین مهم است که این گونه داروها را فقط طبق دستور پزشک استفاده کنید. به محض اینکه درد شما شروع به بهبود کرد، مصرف این داروها را متوقف کنید. اگر درد شما طی چند روز پس از جراحی بهبود نیافت، با پزشک خود صحبت کنید.

بهبودی زودهنگام

به احتمال زیاد بعد از ۲ تا ۶ هفته، قادر به حرکت مچ پا خواهید کرد. اینکه چقدر سریع حرکت را شروع می‌کنید به ترجیح پزشک، نوع شکستگی و درمان مورداستفاده برای آسیب شما بستگی دارد. اگر فیکساتور خارجی دارید، ممکن است تا زمانی که فیکساتور خارجی خارج نشود، نتوانید حرکت مچ پای خود را شروع کنید. از آنجایی که ساق پا و مچ پای شما برای مدتی بی‌حرکت خواهند بود، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد لخته‌های خون خواهید بود. برای کاهش خطر لخته شدن خون، پزشک شما ممکن است یک ضد انعقاد یا رقیق‌کننده خون را در زمانی که منتظر عمل جراحی هستید و در اوایل دوران نقاهت خود تجویز کند.

استفاده از وسایل کمکی

اکثر بیماران نمی‌توانند تمام وزن خود را به مدت ۲ تا ۳ ماه روی مچ پای آسیب‌دیده خود بیاندازند. ممکن است پزشک استفاده از عصا یا واکر را در این مدت به شما توصیه کند.

کلینیک مجهز و تخصصی فیزیوتراپی ایرانیان

به طور کلی، مجموعه سلامت ایرانیان شامل کلینیک فیزیوتراپی ایرانیان، باشگاه بدنسازی ایرانیان و استخر آب درمانی ایرانیان تمام تلاش خود را برای بهبود بیماران به کار گرفته است. این مجموعه تحت مدیریت علی رضا صدیقی و دکتر مهدی صدیقی متخصص طب فیزیوتراپی و توانبخشی اداره می گردد. برای آشنایی بیشتر با مجموعه سلامت ایرانیان و خدمات ارائه شده توسط این مجموعه می توانید به صفحه اینستاگرام فیزیوتراپی ایرانیان مراجعه نمایید.

با ما در اینستاگرام همراه باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

Call Now Button